قاصدک جون

عشق مادر دیروز بیست و یک ماهه شد . بیست و یک ماهست که زندگی شیرین تر شده . شیطون شده , حرف میزنه و کلمات قشنگ میگه . عاشق ببییی (babyii) هست و من رو مّامّا صدا میکنه . عروسک من الان کنارم خوابیده و به زودی باید وارد مرحله جدیدی از زندگیش یعنی جدایی با به به بشه . یک تصمیم که از نظر احساسی برای من شدیدا دردناکه ولی جزیی از زندگیه . نوشته هام کمتر و کمتر شده , کتاب های نخونده ام بیشتر و بیشتر . میدونم یک روز از اینکه تمام و کمال ثبت نکردم این روز ها را عمیقا پشیمون میشم , اما باز هم دست و دلم به انجامش نمیره . یک جور الکی دویدن و نرسیدن تمام وجودم رو فرا گرفته .     ...

روزهای پر استرس بارداری گذشت و جاشون رو به روزگار پراسترس تر مادری داد . عشق من متولد شد ! حس عاشقی توصیفی نیست , فقط باید حس کرد . خدا همه ی منتظران رو حاجت روا بکنه , واقعا حس بی نظریست . دلم میخواد تمام و کمال دقایق رو ثبت کنم اما این روز ها عجیب سرم شلوغ شده .

پسملی من داره وارد ماه نهمش میشه . اتاقش چیده شده , اسمش انتخاب شده و سونوگرافی وزنش رو رفته و مشخص شده خیلی درشته . این روزها پر از استرس تمام شدن این دورانم . در عین انتظار برای روز دیدار , دلم نمیخواد ازم جدا بشه و وارد فاز جدید زندگی بشیم . احساس میکنم از دونفره هام با پسرم نهایت استفاده رو نکردم . دلم میخواد برگردم به اوایلش , براش قران بخونم , موسیقی موتزارت بذارم و با هم رمان بخونیم . از طرفی دلم برای گل گلی های وجود خودم بد جور تنگ شده , دلم لاک زدن میخواد و رنگ مو و یه برچسب پر از استیکرهای قلب قلبی و یه دفترچه . دلم قدم زدن و خرید بی استرس تو کتاب فروشی های آمادگاه رو میخواد .  این کسلی و بی حوصلگی رو دوست ندارم که...

عشق مامان این روزها بیشتر از هر وقت دیگه ای تکون میخوره و من رو غرق در عشقش میکنه . امروز داشتم به داداش میگفتم منتظرم به دنیا بیاد و لباس و زرافه ای سورمه ای رو تنش کنم و با کریرش ببرمش بیرون . احساس میکنم از دنیای مادرانه فقط خاله بازی های کودکانه اش رو یاد گرفتم . با خودم تکرار میکنم پسرم که بیاد روزگار من عوض میشه , زندگی سخت تر میشه , دو نفره هامون تمام میشه , ولی بعد یاد یه پسر بچه ی خوردنی می افتم , حس میکنم بیشتر از همیشه عاشقش میشم . هنوز مادرانه هام گل نکرده , هنوز منتظر اون حس نابم . و پسملی ما هنوز هم اسم نداره .

روز ها از پی هم میگذرند و جوجه ی من سه ماهه داره میشه. فردا نوبت اول سونوی غربالشه. کلی اتفاق افتاده, سونوی قلب و اون حس فوق العادش... مسافرت مشهدمون و روز های خوبی که داشتیم... خریدای ریز ریزمون برای نی نی... انتخاب کلی اسم... خواب های قشنگ...   تا حالا چند تا هم سن و سال هم جوجه ی من پیدا کرده, نزدیک ترینشون هم بچه ی عموشه, بعد بچه ی دوست بابا و بچه ی یکی از فامیلای مامانبزرگ, دیشب هم که فهمیدیم ستایش قراره ابجی یا داداش داشته باشه. حالا یکی یکی دارن پیدا میشن.

بالاخره معجزه منم رخ داد. دیروز جواب ازمایشم اماده شد. من مادر شدم. رسید روزی که بگم, آسمان بار امانت نتوانست کشید, قرعه کار به نام من دیوانه زدند.